logo
Populate the side area with widgets, images, navigation links and whatever else comes to your mind.
18 Northumberland Avenue, London, UK
(+44) 871.075.0336
ouroffice@vangard.com
Follow us
maria ogen
maria1
maria2

Maria, 41 jaar

Water is mijn domein. Als ik water om me heen voel, ben ik alleen maar toch ook niet omdat ik mij verbonden voel met het water. In het water kan niemand aan mij komen. Ik voel me er veilig en kan zijn wie ik ben. Ik heb het altijd moeilijk gevonden om mezelf te zijn. In contact met een dominant persoon werd ik heel klein. Dan praatte ik maar mee met wat die ander vond. Ik danste naar andermans pijpen. Ik paste me als een kameleon aan de situatie aan. Maar als ik ruimte voelde, kon ik ook mensen manipuleren om mijn zin te krijgen. Wat me thuis niet lukte, namelijk controle uitoefenen, deed ik wel buiten de deur. Hulpverlening heeft me daarom lang niets gebracht. Ik liet anderen geloven wat ik wilde dat ze geloofden. Maar daar was ik uiteindelijk zelf niet mee geholpen.

Ik kom uit Colombia. Er is mij verteld dat ik als baby uit mijn moeders huis ben geroofd door terroristen, dat ze vreselijke dingen met me hebben gedaan en me daarna hebben verkocht aan een weeshuis. Ik was twee jaar toen ik werd geadopteerd en naar Nederland ben gekomen. Met mijn adoptiemoeder heb ik nooit een goede band gehad. Mijn adoptievader was een man van goud, maar hij was verslaafd aan alcohol. Beiden hielden weinig toezicht op mij. Dat maakte mijn jeugd enerzijds heerlijk. Ik kon alles doen wat ik wilde. Anderzijds ben ik in veel slechte situaties terecht gekomen. Ik heb misbruik, aanrandingen en geestelijke mishandeling meegemaakt. Tien jaar lang ben ik verslaafd geweest. Niemand heeft ooit gezegd: ‘stoppen nu, ik hou van je en ik wil je niet kwijt’ . Van kinds af aan wilde ik mijn biologische moeder terugvinden. Ik was er zeker van dat ik me door haar wel gezien en geliefd zou voelen. Mijn adoptieouders reageerden met begrip maar ik voelde me door hen niet geholpen in mijn zoektocht. Vier jaar geleden is het mij gelukt mijn biologische moeder te vinden. De ontmoeting met haar was heel bijzonder. Ik had een gevoel dat ik niet kan uitleggen, een gevoel van: ‘dit is het’ . Na mijn reis naar Colombia is er iets veranderd in mij. Ik heb altijd gezocht naar waar ik moest zijn, maar ik heb die plek nooit gevonden. Tot ik in Colombia kwam. Na mijn terugkomst uit Colombia ben ik in therapie geweest en heb ik mij voor het eerst echt opengesteld. Toen heb ik geleerd om te voelen en kan wat ik voel beter verwoorden. Het gaat goed met mij nu. Ik zorg voor mijn twee kinderen en doe vrijwilligerswerk met anderstaligen. Ik weet wat het is om in een vreemd land verder te moeten, om te zwemmen in de wereld. Het geeft mij voldoening hen te helpen hun koers te varen.

In het water kan niemand aan mij komen

Ik moet dankbaar zijn voor mijn adoptie, maar ik kan geen redenen vinden om dankbaar te zijn. Ik hoor niet in Nederland. Mijn zus in Colombia leeft in een klein huis, veel minder mooi dan het mijne, maar ze straalt. Ik denk dat ik ook zou hebben gestraald als ik in Colombia had kunnen opgroeien, ondanks dat ik misschien arm was geweest. Misschien zou ik in Colombia ook depressie, verdriet en angst hebben meegemaakt, maar daar zou ik mijn moeder en mijn zussen hebben gehad, en mijn eigen omgeving waarin ik thuishoor. Ik had mijn leed met meer gemak kunnen dragen omdat ik samen met mijn eigen familie zou zijn geweest.